Bergen en ravijnen

 Zondag 15 juni, Vissec - Le-Vigan

6 weken onderweg

We zijn nu 6 weken onderweg, wat hebben we ongelofelijk veel gezien en meegemaakt. We merken ook dat we best moe zijn en deze bergachtige omgeving is heel mooi, maar ook zwaar. Vannacht stonden we op een voor ons unieke plek. Het was geen camping, maar een picknickplek aan de rand van het dorp Vissec. We hadden uitzicht op een prachtige rotswand en daar moeten we nu langs omhoog. 

Op naar het CIrque de Navacelles

Het is een pittige klim en het is vandaag bewolkt en somber. Toch is het heel warm en benauwd. 

We komen straks langs een bijzonder natuurfenomeen, het Cirque de Navacelles. Drie jaar geleden waren we hier ook en het is een van de meest indrukwekkende landschappen, die we gezien hebben. Een groot en heel diep ravijn ligt hier als een scheur door de aardkorst, het doet denken aan de Grand Canyon. We hebben er een van de mooiste fietstochten doorheen gemaakt. Vlakbij is het uitzichtpunt met een groots panorama.

Twijfel

Maar als we er komen, begin ik te twijfelen. We hebben daar geweldige herinneringen, het was toen prachtig weer en we zagen het ravijn op zijn mooist. Nu is het bewolkt, somber en heiig, het kan eigenlijk alleen maar tegenvallen. Ik wil liever die mooie herinnering bewaren. Ik overleg met Wilma en we zijn het met elkaar eens, we fietsen door.

Kalkplateau en downhill

We fietsen nog een stuk door het stoere bergplateau van de Causses en dan mogen we heel lang afdalen. Dat gaat heel wat sneller dan klimmen, via grote haarspelden gaat het naar beneden. Het weer is opgeknapt en we komen in Le Vigan, waar we boodschappen kunnen doen. Er is een prima camping en zo hebben we weer een nieuwe plek voor de nacht.

Aquaduct

Die avond lopen we een rondje om de camping, er ligt een mooi aquaduct. 

Het blijkt in de 18e eeuw gebouwd te zijn op een 15e eeuwse brug en werd gebruikt voor de irrigatie van een heerlijkheid en een spinnerij. Het is nu niet meer in gebruik, maar wel een heel mooi plaatje.

Maandag 16 juni, Le Vigan - L'Espérou

De lange klim

Vanmorgen is het prachtig weer, maar nog best fris, dus we hebben windjasjes aan. We gaan eerst inkopen doen, want waar we straks aankomen zijn er geen winkels open. We beginnen zo met extra gewicht aan de lange klim omhoog die we vandaag moeten doen. Aan één stuk moeten we meer dan een kilometer hoger klimmen. We hebben maar één keer een klim gedaan die hoger was, de Gotthard pas in Zwitserland. 

De windjasjes gaan meteen uit en gestaag trappen we onszelf omhoog, het gaat niet veel sneller dan 5 km/u. De weg is heel rustig, af en toe komt er een auto voorbij. Als we na anderhalf uur stoppen voor een koffiepauze aan de rand van de weg, zijn we al 400 meter hoger. We eten er een abrikozentaartje bij, die hebben we wel verdiend. 

De weg is stil en als we verder klimmen, komen we af en toe langs een klein gehucht. 

Onneembare weg

Na 3 uur komt er een bocht in de weg, we zien een zijweg, er staat een bord met de tekst ‘smalle weg, moeilijke of onmogelijke doorgang’. 

Tot onze schrik is dit de weg die wij gepland hebben! We kijken op de kaart, de andere weg loopt hier dood in het dorpje. Wat nu? Helemaal terug en ergens anders de klim doen?

We overleggen met elkaar en besluiten de weg toch te wagen. Als we vinden dat het niet te doen is, dan gaan we gewoon terug. De weg is in heel slechte staat, maar voor ons nog goed te fietsen en nergens gevaarlijk. 

De uitzichten zijn fenomenaal, er staan ongelofelijk veel prachtige bloemen en er zijn duizenden vlinders. 

We fietsen langs vreemd gevormde rotswanden en het is er helemaal stil. Hier komen helemaal geen auto’s. Het voelt heel bijzonder, een beetje als een geheime tuin, het is voor ons even een stukje paradijs.

We moeten er wel hard voor fietsen, de weg is steeds heel erg steil en alleen met grote krachtsinspanning komen we op die stukken boven. Wilma moet regelmatig lopen en haar fiets duwen.  Af en toe fiets ik dan een stukje door om daarna haar fiets op te halen en naar boven te fietsen.

De waterval van Orgon

Na een anderhalf uur komen we bij een grotere weg. Daar kunnen we lunchen en de route omhoog vervolgen. Ook deze weg is best rustig en lang niet zo steil. We komen langs de waterval van Orgon. Als we onze fietsen neerzetten voor de korte wandeling er naar toe spreken we een stel motorrijders. Ze vragen ons naar onze route en vinden het hartstikke stoer dat we in Italië begonnen zijn.

De waterval is niet heel groot, wel heel lieflijk en vanaf een spannende brug over het water hebben we een grandioos uitzicht over de bergen ver weg waar wij dagen geleden over gefietst hebben.

Alpenlandschap

Dan komen we op 1200 meter hoogte en verandert het landschap in een soort alpenlandschap. Op 1300 meter zijn we op het hoogste punt voor vandaag, na bijna een dag omhoog fietsen. We komen aan bij L'Espérou, het is een typisch skidorp met stoere huizen die wel een laag sneeuw kunnen verdragen.

Mooie camping

De camping is echt heel mooi, een glooiende weide met allemaal prachtige parasoldennen. Hier en daar een camper of tentje. 

Als we ons eten koken komt beheerder Yanick langs met zijn dochter van 7. Hij komt gewoon in het gras erbij zitten om ons in te schrijven en we hebben een gezellig praatje.

Dinsdag 17 juni,  L'Espérou - Meyrueis

Een stuk frisser

Vannacht was het flink koud. Gisterenavond hadden we al donsjassen aan en we sliepen vannacht met een extra deken. 2 dagen geleden hadden we het nog zo warm. Bizar wat hoogte met de temperatuur doet. Het is weer prachtig weer en op deze hoogte is de lucht nog blauwer dan anders.

De berg van de wind

De berg die we bedwingen heet de Mont Aigoual, de berg van de wind. De meeste hoogtemeters hebben we gisteren gehad. We zijn nu op 1250 meter hoogte en we fietsen nu naar de top op 1450 meter hoogte. De weg is niet steil, dus het gaat prima. Op een bepaald moment mogen wij als fietsers een zijweg in waar gemotoriseerd verkeer niet mag komen. Dat is fijn want het wordt steeds drukker. 

Deze weg wordt alleen niet onderhouden en ligt bezaaid met stenen die van boven zijn gevallen. Het uitzicht is steeds schitterend en we zijn snel bij de top van de berg.

Windstil op de top

Heel bijzonder dat het op de top van deze ‘berg van de wind’ helemaal windstil is als wij er zijn. 

Er staat een robuust stenen gebouw van de Meteorologische Dienst met een panoramatoren. Wat een geweldig uitzicht vanaf hier. Zelfs de Mont Blanc zou zichtbaar zijn, maar daar is het nu te heiig voor. Op het terras van het restaurant genieten we van koffie met gebak.

Remmen los

Nu hoeven we alleen nog maar naar beneden. Remmen los en gaan! We blijven toch maar wat remmen, anders gaan we veel te hard.

We genieten van alles wat voorbijkomt en zijn zo snel op een camping. We hebben even lekker de tijd om uit te rusten en aan het vorige blog te werken.

Woensdag 18 juni, Meyrueis - Sainte-Enimie

Van ravijn naar ravijn

Vandaag hebben we een hele mooie route voor de boeg. We fietsen van het ene ravijn naar het andere en komen halverwege bij een van de meest beroemde grotten van Frankrijk, de Aven Armand.

Gieren en rotsmannetjes

De route begint bij het schilderachtige dorp Meyrueis. We weten niet hoe je het precies uitspreekt, maar het is een mooi plaatje met 2 bruggen en een vrolijke rivier. Hier zijn best veel toeristen. Dan klimmen we omhoog langs de Gorges de la Jonte.

Het is weer zo bijzonder om langs de rotswanden te fietsen en aan de overkant de andere rotsen te zien. Sommige van de rotsen hier lijken net op mannetjes, met een groot los rond blok bovenop als hoofd.

Aan de overkant cirkelt een grote groep gigantisch grote vogels. Het moeten vale gieren zijn, er is een informatiecentrum in de buurt.

Politie!

De weg slingert heen en weer om de rotsen, het is er heel rustig maar we schrikken ons wild als 2 politieauto's met zwaailicht met hoge snelheid om de rotswand verschijnen en ons voorbij scheuren. Er zit op dat moment net een auto achter ons die ons wil inhalen, wat een geluk dat hij even gewacht heeft.

De Notre Dame in de prairie

Dan komen we in de hoogvlakte van de Causse Méjean. Het is kaal en lijkt een beetje op een prairie. Nu komen we bij de grot ‘Aven Armand’. Het is geen grottenstelsel, maar een gigantisch grote holte, met het formaat van de Notre Dame van Parijs.

Treinreis naar het midden van de aarde

We kopen kaartjes en mogen dan met de rondleiding mee naar beneden. Eerst gaan we met een treintje de diepte in. Dan lopen we een gang door en staan plots op een balkon bovenaan de onderaardse holte.

We kijken wel 80 meter de diepte in en 110 meter ver. De grote ruimte is gevuld met ruim 300 gigantisch grote stalagmieten, de grootste is meer dan 3 huizen hoog. Ze hebben schitterende vormen en alles is sprookjesachtig verlicht. Het is echt adembenemend, wat een grandeur. We dalen af, de diepte in en lopen door het woud van stalagmieten, zoals het genoemd wordt.

We blijven onder de indruk van de grote ruimte waarin we ons bevinden. Het is betoverend, alsof alles door een kunstenaar gemaakt is. Na een uur komen we weer boven en knipperen in de zon bij 30 graden. 

Prachtig uitzicht

Na de lunch rollen we verder over de hoogvlakte tot we bij de Gorges du Tarn komen. Bovenaan is een uitzichtpunt en ook hier is het weer een schitterend gezicht, de rauwe scheur door de aardkorst.

We dalen af tot onderin bij de rivier. 

Daar ligt onze camping. We krijgen plek op een trekkers-strook gras en aan het eind van de dag staan er 7 tentjes op een rij, de meeste van wandelaars.

Bolognesesaus

Er zijn geen supermarkten hier in de buurt, bij een kleine epicerie vinden we pasta en een potje Bolognesesaus. Ik moet er even aan terugdenken dat we deze lange reis in Bologna zijn begonnen, wat voelt dat alweer lang geleden!

Donderdag 19 juni Enimie -  Pont de Montvert

Dorp tegen rotswand

We fietsen vandaag verder door Gorges du Tarn. Het is redelijk vlak en we hebben veel schaduw.

De hoge rotsen boven ons zijn indrukwekkend. Aan de overkant van de rivier zien we Castelbouc liggen, een middeleeuws dorpje tegen de rotsen aan. 

De 60 meter hoge rotswand, waar bovenop de ruïne van het kasteel staat, is gebruikt als achtermuur van de huizen.

Verrassende kapel

Als we verder gaan komen we in het plaatsje Bédouès. Het heeft een kleine kapel die er van buiten heel eenvoudig uitziet. Maar van binnen is het een grote verrassing, helemaal blauw gedecoreerd. 

Het is door een Italiaanse schilder uitgevoerd begin 19e eeuw in de stijl van de middeleeuwen. We zijn een beetje betoverd en besluiten hier een filmpje op te nemen voor onze predikant Heleen die overmorgen afscheid neemt.

Feest van herkenning

We moeten verder klimmen en zien schitterende rotswanden, watervallen en uiteindelijk komen we in het plaatsje Pont-de-Montvert. Als ik aankom, kijk ik verbaasd. Hier ben ik eerder geweest. 

In 2017 heb ik een mountainbikevakantie gedaan in de bergen van de Cevennen. Toen zijn we ook langs dit plaatsje gefietst en op een terras pauze genomen. Nu gaan we met z’n tweeën even op het terras zitten aan de mooie Tarn rivier. 

Chemin du Stevenson

We vinden een fijne plek op de camping, er kamperen hier veel wandelaars, die het pad van Stevenson lopen, een voor de Fransen beroemde wandelroute.

Vrijdag 20 juni , Pont-de-Montvert - Bagnols-les-Bains

Mont Lozère

Het blijft veel bergen bedwingen voor ons in deze mooie omgeving. Vandaag staat de Mont Lozère op het programma. We gaan over de Col des Finiels met een hoogte van 1,4 km. Daarvoor moeten we 11 kilometer lang, 7 procent gemiddeld klimmen. Het is voor ons echt een taaie, maar we zijn inmiddels wel sterk in onze benen. Eerst gaat het koel tussen de schaduw van de bomen. Dan trekt het landschap open en krijgen we vergezichten over kale toppen. 

Plotseling een hoop gekraak! Vlak voor ons springen twee grote edelherten over de weg, wat een imposante beesten. Het edelhert is ook het symbool van het natuurpark van de Cevennen.

Tuincentrum

Als we bovenaan de pas komen doen onze benen zeer van het klimmen. Maar wat is het mooi hier, wat een bloemen hier. Een tuincentrum zou er jaloers op worden. 

En nu mogen we een paar uur afdalen, remmen los en gaan maar. Het ruige landschap van bovenop de berg verandert in groene valleien vol bomen.

Kasteelruïne

Plots doemt de ruïne van een kasteel op, bovenop een rots. 

We gaan er met een tunnel onderdoor. We besluiten er te stoppen en met een rugzak met onze lunch lopen we via smalle en soms spannende paden naar boven. We komen door de resten van een middeleeuws dorpje. Dan komen we bij het kasteel aan, van de 4 torens staan er nog 2 hoog overeind. 

We lunchen er en maken veel foto’s. Wonderlijk dat zo’n leuke plek als deze door niemand anders wordt bezocht.

Epicerie

Als we bij de volgende camping zijn, is het weer lastig om inkopen te doen voor het eten. Er zijn hier geen supermarkten en de epicerie heeft niet veel keuze. Toch scharrelen we weer een lekker maal bij elkaar dat we bij onze tent bereiden. We kijken deze keer uit op de plaatselijke begraafplaats, maar ervoor loop de lokale weg, echt rustig is dat niet.

Zaterdag 21 juni, Bagnols-les-Bains - Rieutort-de-Randon

Weer omhoog

Het is weer prachtig weer als we vertrekken. Het begint met een mooie singletrack, een smal pad langs het riviertje. Dan volgt een route die op en neer gaat over kleine wegen. Onderweg zien we een aangereden vos. Hij leeft niet meer, maar ligt er nog zo mooi bij, we zijn er verdrietig van.

Het hoogste punt bereiken we deze keer in het bos van Charpal. Bij een chalet voor verhuur van ski’s kunnen we in het gras lunchen.

Camping fermé

Dan komen we bij onze camping aan. Als we er langs fietsen zien we van bovenaf een camper en een tentje staan. Maar als we aankomen staat er een groot bord ‘Camping ferme’. 

Gesloten? We vragen het even na bij de andere tentkampeerder, de camping gaat pas 1 juli open. Maar de beheerder heeft vast het toiletgebouw opengezet. Er is wel koud water, maar geen stroom en verlichting. En verder kost het niets! We zetten onze tent op in deze doodstille omgeving. Er kabbelt een klein riviertje langs de camping, waar mooie zwarte libellen boven fladderen. 

We komen helemaal tot rust! Alleen de koude douche is niet echt fijn.

Zondag 22 juni, Rieutort-de-Randon

Rustdag

Vandaag hebben we echt een rustdag. Op deze stille camping komen we heerlijk bij. We doen een was, lezen, ik maak wat foto’s van de libellen en we werken aan het blog.

Op naar de vulkanen

We gaan nu langzamerhand op weg naar de Auvergne, het gebied van vulkaanbergen. We zijn benieuwd!