De Grande Traversée

 Zaterdag 7 juni, Agde -Castelnau-de-Guers

La Grande Traversée du Massif Central

Na al het treinreizen start vandaag ons nieuwe avontuur. Er loopt een grote mountainbike route van 1380km van de Bourgogne naar de Middellandse zee. Wij hebben er een lezing over gevolgd en raakten heel enthousiast. Het gaat door prachtige natuurgebieden en ruige landschappen. Afegkort heet het de GTMC en wordt aangegeven met rode pijlen.

Er zitten wel stukken tussen die echt veel te moeilijk zijn voor fietsen met veel bagage. Het blijkt dat er een variant is voor gravelfietsen die de moeilijkste stukken overslaat. Dat gaan wij doen, alleen dan van zuid naar noord. De Bourgogne is veel te ver, wij verwachten tot Clermont-Ferrand te komen. Het zal vast pittig zijn, maar we zijn heel benieuwd naar wat we te zien krijgen en mee zullen maken!

Rustige start

Onze eerste etappe houden we kort. We vertrekken van ons hotel en komen al snel over kleine verborgen paadjes. Langs een rivier, een kanaal en dan over een stille weg langs wijnvelden. We stoppen even om koffie te zetten en meteen valt het op, wat is het hier ongelofelijk stil. Geen verkeer te horen, alleen wat gefluit van vogels.

Het voelt weldadig na wekenlang de drukte langs de Middellandse Zee meegemaakt te hebben. Overal fladderen vlinders, het is een vrolijk gezicht.

Dit stuk is nog heuvelachtig, de bergen gaan nog komen. Af en toe hebben we een pad met veel losse stenen, dat fietst dan best spannend.

We komen lekker vroeg op de camping en worden hartelijk ontvangen. We hebben een mooie plek waar we twee dagen zullen blijven, we gunnen ons even een rustdag.

Zondag 8 juni, Castelnau-de-Guers

Onrust

Terwijl de omgeving heel rustig is, hebben we deze nachten helemaal geen rust. Er lijkt een grote disco in de buurt en we hebben lang last van het dreunen. We lezen dat er een illegale rave party is opgezet 10km van hier. Er zijn 3000 mensen bijeengekomen op een voormalig vliegveld langs onze route, de weg is afgesloten om nieuw publiek te weren. De kranten en het internet staan vol van het nieuws. Het feest gaat de volgende nacht non-stop door tot in de middag.

Rustdag

Het is fijn om een dag rust te hebben, we hebben tijd voor ons vorige blog en wat onderhoud aan de fietsen. 

Maandag 9 juni, Castelnau-de-Guers - Pézenas

Bijzonder landschap

We zijn wel een beetje gaar na 2 slechte nachten slapen, maar beginnen vol goede moed aan het volgende stuk van de GTMC. De route leidt ons vandaag door een mooi natuurgebied met bijzondere fenomenen. Als we het stadje, waar onze camping is, uitfietsen en een paar paadjes genomen hebben, bevinden we ons plots in een marslandschap van rood gesteente.

 Het is heel fascinerend en ook leuk om door te fietsen. Later komen we langs het 'Étendoir des Fées’, een grillige rotsformatie ontstaan door erosie en door de regen uitgeslepen.

Het verhaal gaat dat hier ‘s nachts,met volle maan, de feetjes hun was komen drogen.

Water

We merken het vandaag ook weer, deze route is heel afwisselend. Daarom verrast het steeds en we genieten volop.

Wat ook leuk is, is dat we ook steeds door een stadje of dorp komen. De Franse plaatsen zijn leuk om te zien en zo kunnen we ook inkopen doen en op zoek gaan naar water.

Dat hebben we hard nodig, want de temperatuur klimt inmiddels op naar 30 graden.

Wonderlijk diertje

Die avond hebben we een prima plek op de camping. Als ik ‘s avonds naar het toiletgebouw ga, zie ik allemaal wonderlijke diertjes tegen de muur geplakt zitten en rennen, alsof er geen zwaartekracht is. Ze lijken op forse salamanders.

Ik zoek het op en het blijken gekko’s te zijn, bijzonder om die eens te zien.

Dinsdag 10 juni, Pézenas - Lac de Salagou

Smalle paadjes

Het is weer een prachtige dag en de route verwent ons met avontuurlijke paden. Het gaat veel door landelijk gebied. We blijven ons verbazen over al die vlinders die hier maar fladderen.

We komen door een heel smal paadje tussen de haver door en het gras kriebelt aan onze benen.

Afterparty

We gaan over de weg, maar zien een bord staan ‘Route barrée’. Dit is waar de rave-party was. We gokken erop dat we erlangs kunnen en komen regelmatig wonderlijke gasten tegen die het terrein verlaten. Sommige met grote rugzakken, anderen met niet meer dan een reddingsdeken en een verdwaasde blik in de ogen. Op het terrein staan nog een paar honderd campers en tenten. Verderop staat een groepje gendarmes, maar wij worden niet gecontroleerd.

Spannend pad

Dan moeten we een heel eind klimmen. Eerst over een stille asfaltweg, dan over een gravelpad. Het is nu echt heel heet en we nemen onderweg een pauze voor de lunch. We merken dat onze bidons wel heel snel leeg raken. 

Maar we krijgen hierboven wel schitterende uitzichten en het is er doodstil. Het afdalen over de gravel is spannend met de losliggende stenen maar we doen het allemaal rustig aan. Dan komen we langs het ruïnedorp Thiberet.

Ooit lag hier heel afgelegen een dorpje, waarschijnlijk heeft de orde van de Tempeliers hier gezeten. Nu zijn alleen de resten van de kerk en wat huizen over. Leuk om even doorheen te dwalen.

Eau non contrôlée

We moeten nog een heel eind afdalen en komen dan in een klein gehucht. We vinden nergens water en vragen het een plaatselijke bewoner. Die verwijst ons naar een fontein, een paar straatjes hogerop.

 ‘Eau non contrôlée' staat er, we gokken het er op en het smaakt heerlijk.

Zonsondergang

Onderweg naar de camping blijkt de supermarkt opgeheven. Gelukkig is het een grote camping met een prima restaurant, we eten er die avond heerlijk. Ik fiets even naar het grote stuwmeer naast de camping om een foto te maken van de mooie zonsondergang.

Chocoladeramp

Als ik terug kom blijkt er zich een kleine ramp voltrokken te hebben in onze fietstas. De reep chocolade die er in zit is door de hitte compleet vloeibaar geworden en overal doorheen gestroomd. Alles zit onder plakkerige chocolade. We zijn tot laat in de avond aan het schrapen en poetsen om het schoon te krijgen.

Woensdag 11 juni, Lac de Salagou - La-Tour-sur-Orb

MTB paradijs

Vandaag start de route met een heel bijzonder stukje mountainbiken. Over de bijzondere rode rotsen langs het meer hier is een MTB-parcours aangelegd.

Het gaat op en neer, over soms brede maar vaak heel smalle paden. Het voelt heel avontuurlijk en is ook lastig met de zware bagage die we bij ons hebben. Mannes is een ervaren mountainbiker en geniet volop, maar voor Wilma is het vaak een brug te ver en moet dan even lopen. Maar we stoppen ook veel, want het uitzicht is zo mooi.

Het is vanmorgen vroeg nog heel stil met fietsers, we komen wel een vos tegen en een boze rivierkreeft.

Arizona

Dan gaat het verder over de weg, het landschap is indrukwekkend en met alle rode rotsen om ons heen lijkt het of we in Arizona fietsen.

Ook de temperatuur doet inmiddels aan een woestijn denken en dat maakt het klimmen natuurlijk zwaar. We eindigen met een heerlijk afdaling en dat koelt lekker af.

Juweel van een kever

We zijn vroeg op de camping en kunnen dan heerlijk uitrusten. Als ik dan even naar het riviertje achter onze tent loopt, lijkt het of er allemaal blauwe bloemen aan het gras groeien.

Het blijken felblauwe kevertjes te zijn. Ik zoek er even naar en het blijkt de Hoplia te zijn. Best zeldzaam en een juweel van een kever.

Vrijdag 13 juni, La-Tour-sur-Orb Le-Caylar

Smalle straatjes

Als we vanmorgen vertrekken is het nog lekker fris met 18 graden. Het eerste dorpje dat we tegenkomen is een prachtig typisch Frans plaatsje. 

Door Lunas stroomt de rivier de Gravezon en er zijn 2 mooie oude bruggen over. Het is leuk om zo vroeg door de smalle straatjes te fietsen.

Pittig pad

Dan gaan we van de grote weg af en beginnen aan een steile klim over een heel smal straatje. Er is hier niemand, het heet de Corniche de Gravezon. We moeten onder een raar uitstekende rots door.

Bij een haarspeld houdt het asfalt op en wordt het een gravelweg met veel losse stenen. Een pittige uitdaging en het gaat een stuk langzamer. We genieten van de stilte, maar moeten flink zweten en onze bidons gaan snel leeg.

Bewoonde kloostergang

Uiteindelijk daalt het af naar de grote weg en komen we in Joncels. Vroeger zat hier een klooster, de kerk is er nog en een stuk van de kloostergang. Als we een plein opfietsen, waar allemaal auto’s geparkeerd staan, zien we de kloostergang.

Dit was de binnenplaats en op de kloostergang zijn nu allemaal huizen gebouwd, er wonen nu mensen. Als je er doorheen loopt ziet het er nog heel origineel uit, bizar.

Wasvrouw

Even verderop is een overdekte wasplaats waar we onze bidons kunnen vullen. Naast me staat een vrouw haar was te doen, dat heb ik nog niet eerder zo gezien. Ze is heel geinteresseerd in onze reis en ik vertel dat we in Italië zijn begonnen. “C’est une aventure" vindt ze, en dat is het natuurlijk ook.

Lunchen aan de kant van de weg

We moeten vandaag heel veel klimmen, meer dan 1000 meter omhoog. Het is een van de zwaarste etappes van onze reis, toch gaat het best goed. Als we hongerig worden voor de lunch en nergens een bankje vinden, klappen  we onze stoeltjes uit aan de kant van de weg. De wegen hier zijn heel stil en we genieten van de uitzichten. Er zijn ongelofelijk veel vlinders.

Dan moeten we weer aan het werk en peddelen onze zwaar bepakte fietsen verder omhoog.

WC rol

Aan het eind van de klim komen we over een hoogvlakte. Het zijn kalkplateaus, die hier de Causses worden genoemd. We komen over een stuk kaarsrechte weg, die wel op en neer golft.

Wij noemen dit altijd een WC rol weg, alsof die zo is uitgerold.

Chaos

Dan komen we op onze camping in Le Caylar. Het is voor ons extra leuk want hier waren we 3 jaar geleden ook op onze reis van Bordeaux naar Zwitserland. In deze streek van zachte kalksteen kom je regelmatig gebieden tegen waar bizarre rotsformaties liggen, ze worden ‘Chaos’ genoemd.

Deze camping ligt in zo’n chaos, er zijn allemaal bizarre rotsblokken en de kampeerplekken liggen daar gewoon tussen. Onze tent krijgt weer een prachtige plek.

Zaterdag 14 juni, Le-Caylar - Vissec

Lekkers

We rollen van de camping naar de bakker voor lunch en lekkers. We eten heel veel door al het fietsen, we komen geen gram aan. Dus verwennen we ons altijd met iets lekkers voor bij de koffie, deze keer is het een tartelette aux abricots.

Wildernis

Eerst moeten we fietsen en we volgen een mountainbike pad door de wildernis van de Causses hier. Al snel laten we de bewoonde wereld achter ons en het keienpad wordt steeds hobbeliger. Dan is er plots geen pad meer, maar een vage streep door de prairie hier.

Er staan af en toe bordjes en onze fietscomputers geven duidelijk richting aan.

Als ik even stil sta en om me heen kijk, zie ik niets dat op menselijke activiteiten wijst. Geen wegen, akkers, huizen, elektriciteitsdraden, alleen wuivend gras. Een unieke ervaring om nog een stukje wildernis in Europa te ervaren.

De Tempeliers

We komen aan in La Couvertoirade, een uniek middeleeuws dorp. Gesticht door de orde van Tempeliers, stevig ommuurd en met de resten van een flink fort.

Buiten is een grote lavogne, een met stenen bedekte ronde vijver om water te verzamelen voor het vee. Dat is typisch voor deze streek, we zien ze meer. Als we door de poort lopen is het gezellig druk, het is een belangrijke toeristische attractie. In ieder huis zit wel een ambachtsman of vrouw met een winkeltje. Het ruikt er een beetje naar vuur en heeft een heel middeleeuwse sfeer.

Op het kleine kerkhof staan unieke cirkelvormige stenen.

Boemelen

We gaan een stukje over grote wegen, gelukkig is er niet veel verkeer en de Fransen hebben geleerd wijd uit te wijken voor fietsers. Maar even verder nemen wij een alternatief pad. Het is een gravelweg over een oude spoorlijn en gaat mooi door het stille bos. Plots doemt een donker gat voor ons op, een tunnel!

Er is hier geen verlichting, dus we stoppen even om zaklampen te pakken. Een beetje spannend is het wel en af en toe druppelt er wat water in onze nek.

We zoeken onze weg op het modderige pad door het donker en even later zien we weer licht en komen we weer in een groene oase. Later komen we over hoge bruggen, door nog meer tunneltjes en uiteindelijk weer op de grote weg. 

Gaan we het redden?

Door al het gravel is het al vrij laat en zijn we aardig moe. We krijgen nog een lange afdaling, maar dan een hoge klim naar de camping, gaan we dat nog halen? De afdaling is geweldig, de bergen worden steeds ruiger, we zien steeds meer rotswanden tussen de bomen door.

Deze weg is heel stil, in dit gebied wonen haast geen mensen. De rivier de Vis heeft in de hoge kalkplateaus diepe ravijnen uitgeslepen.

Het paradijs

Onderaan dit ravijn ligt het gehucht Vissec. Er is een grote picknickplek met allemaal stenen tafels. Er is een WC, er is gras. Zouden we hier niet onze tent op kunnen zetten? We zien de zware klim niet meer zitten. Dan komt een vader met 2 zonen, die verderop hun tentjes gaan opzetten. Bij het toiletgebouw hangt een kluisje met het verzoek 2 euro p.p. bij te dragen voor de overnachting. Even later staat ook onze tent en genieten we van een van de stilste plekken en mooiste uitzichten waar we ooit gestaan hebben! Een waar paradijs.

Leuk dat jullie ons blog weer lezen! Over een week hopen we weer een nieuwe te posten.